Κάλαντα

  

 

 

Γιορτή της μητέρας - Δημιουργίες μαθητών

 

Γιορτάζουν οι μανούλες - Ιδέες για δωράκια

 

Την Κυριακή 14/5 γιορτάζουν οι μανούλες μας, γι' αυτό ας φτιάξουμε κάτι με τα χεράκια μας για να τους χαρίσουμε!!! Εδώ μπορούμε να πάρουμε κάποιες ιδέες.

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Γιορτάζουν οι μανούλες

Η 2η Κυριακή του Μάη είναι αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας. Η Αμερικανίδα κοινωνική ακτιβίστρια Άννα Μαρία Τζάρβις (1864-1948) ήταν αυτή που είχε πρώτη την ιδέα να καθιερωθεί μια ιδιαίτερη ημέρα προς τιμή της μητέρας.

Οι προσπάθειές της ευοδώθηκαν τελικά στις 9 Μάιου του 1914, όταν ο τότε Αμερικανός πρόεδρος  υπέγραψε προκήρυξη, σύμφωνα με την οποία η Ημέρα της Μητέρας καθιερωνόταν ως εθνική εορτή τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Προσωπογραφία της μητέρας μου - Μάνος Χατζιδάκις 

 «Η μητέρα μου είναι γλυκιά και τρυφερή και μ' αγαπάει. Θα 'θελε να 'χε σταματήσει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή που μ' έχει αντίκρυ της και με κοιτάζει. Γνωρίζω εκείνη τη στιγμή καλά, μα δεν μπορώ ούτε μπορεί να τηνε σταματήσει. Κι έτσι θα μείνει πάντα στη μνήμη μας, ευγενική και τρυφερή να καρτεράει μια δυο στιγμές που πέρασαν, μια δυο στιγμές που έζησα μοναδικά για εκείνη».

Η Μητέρα μου – Νίκος Καζαντζάκης

(Απόσπασμα από Αναφορά στον Γκρέκο )

Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο – καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να 'ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μοσκομύριζε.

Αγαπούσα που τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα εσώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μου δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου, δε μ’ έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουνα, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:

– Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεργιανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.

Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε:
«Αλήθεια λες;» και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου· δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το μνήμα της -από το σπλάχνο μου- η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και το κελάδημα του καναρινιού.

Ποτέ δεν είχα δει τη μητέρα μου να γελάει· χαμογελούσε μόνο, και τα βαθουλά μαύρα μάτια της κοίταζαν τους ανθρώπους γεμάτα υπομονή και καλοσύνη. Πηγαινοέρχονταν σαν πνέμα αγαθό μέσα στο σπίτι, κι όλα τα πρόφταινε ανέκοπα κι αθόρυβα, σαν να ‘χαν τα χέρια της μιαν καλοπροαίρετη μαγική δύναμη, που κυβερνούσε με καλοσύνη την καθημερινήν ανάγκη.

Μπορεί και να ‘ναι η νεράιδα, συλλογιζόμουν κοιτάζοντάς την σιωπηλά, η νεράιδα που λεν τα παραμύθια, και κινούσε το παιδικό μυαλό μου η φαντασία να δουλεύει: μια νύχτα ο πατέρας μου, περνώντας από τον ποταμό, την είδε να χορεύει στο φεγγάρι, χίμηξε, της άρπαξε το κεφαλομάντηλο, κι από τότε την έφερε στο σπίτι και ψάχνει να βρει το κεφαλομάντηλο, να το ρίξει στα μαλλιά της, να γίνει πάλι νεράιδα και να φύγει.

Την κοίταζα να πηγαινοέρχεται, ν’ ανοίγει τα ντουλάπια και τις κασέλες, να ξεσκεπάζει τα πιθάρια, να σκύβει κάτω από το κρεβάτι, κι έτρεμα μην τύχει και βρει το μαγικό κεφαλομάντηλο της και γίνει άφαντη. Η τρομάρα αυτή βάσταξε χρόνια και λάβωσε βαθιά τη νιογέννητη ψυχή μου κι ακόμα και σήμερα αποκρατάει μέσα μου πιο ανομολόγητη η τρομάρα ετούτη: παρακολουθώ κάθε αγαπημένο πρόσωπο, κάθε αγαπημένη ιδέα, με αγωνία, γιατί ξέρω πως ζητάει το κεφαλομάντηλό της να φύγει.

– Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο, 1961

                                                    

Γιάννης Ρίτσος   [ Μητέρα..]  

…Είχαμε τον κήπο στην άκρη της θάλασσας.

Απ’ τα παράθυρα γλιστρούσε ο ουρανός

κι η μητέρα καθισμένη

στο χαμηλό σκαμνί

κεντούσε τους αγρούς της άνοιξης

με τα ανοιχτά κατώφλια των άσπρων σπιτιών

με τα όνειρα των πελαργών στην αχυρένια στέγη

γραμμένη στη λευκή διαφάνεια…

Η μητέρα μού κρατούσε τα χέρια.

Μα εγώ

πίσω απ’ τον τρυφερό της ώμο

πίσω απ’ τα μαλλιά της τα χλωμά

στρωτά μ’ ένα άρωμα υπομονής και ευγένειας

κοιτούσα σοβαρός τη θάλασσα…

Μας πήραν το θαλασσινό τραγούδι

Μας δέσαν τα θαλασσινά μας πόδια.

Μητέρα, μητέρα

πού αρνηθήκαμε την τρυφερή σοφία των δακρύων σου

πού ‘ναι το μακρόθυμο χέρι σου

με την έκφραση της καρτερίας

πού ‘ναι το χέρι σου

ν’ ακούσουμε την αυγή και τη θάλασσα

να ζεστάνουμε τη μοναξιά;

Εικονική περιήγηση στον Πανάγιο Τάφο

 Ο Πανάγιος Τάφος, γνωστός και ως Ναός της Αναστάσεως, το ιερότερο προσκύνημα και το σπουδαιότερο μνημείο του Χριστιανισμού, βρίσκεται στη χριστιανική συνοικία στο δυτικό μέρος της Παλαιάς Πόλης Ιερουσαλήμ.

Πατήστε κλικ στην παραπάνω εικόνα για μια εικονική περιήγηση στον Πανάγιο Τάφο.

Μεγάλη Εβδομάδα

                                   ΚΛΙΚ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ

 

Αγγίζω την εικόνα, κάνω ΚΛΙΚ στα αστεράκια και ακούω ...διαβάζω...

• Τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής
• Την ιστορία "Η παπαρούνα και ο κοκκινολαίμης"
• Το πένθιμο τραγούδι "Σήμερα μαύρος ουρανός"
• Έθιμα της πατρίδας μας

"Σήμερα μαύρος ουρανός" (Το μοιρολόι της Παναγιάς) 

Ο λαϊκός θρήνος της Μ. Παρασκευής από το Τρίφωνο, μέσα από την πασχαλινή δουλειά τους "Προσκυνώ το πάθος, ανυμνώ την ταφήν".

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Κυριακή των Βαΐων

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ

Λαζαράκια

Λαζαράκια

Παλιά το  Σάββατο του Λαζάρου οι γυναίκες  ζύμωναν τους “λαζάρηδες” ή  “λαζαράκια”.  Στα “λαζαράκια” έδιναν το σχήμα ανθρώπου σπαργανωμένου, όπως ακριβώς παριστάνεται ο Λάζαρος στις εικόνες. Όσα παιδιά είχε η οικογένεια, τόσα “λαζαράκια” έπλαθαν και στη θέση των ματιών έβαζαν δυο γαρίφαλα.

Και τώρα μικροί μου μάγειρες και μαγείρισσες  σε δράση!!!!!

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Ο Ιησούς ανασταίνει τον Λάζαρο

Το Σάββατο πριν την Μεγάλη Εβδομάδα είναι αφιερωμένο από την Εκκλησία μας στην Ανάσταση του Λαζάρου.

Ο Λάζαρος, ζούσε στην Βιθυνία της Ιουδαίας. Αρρώστησε κάποια στιγμή βαριά και οι αδελφές του, Μάρθα και Μαρία στην προσπάθειά τους να τον βοηθήσουν απευθύνθηκαν στον Κύριο στην Γαλιλαία.

Ο Ιησούς όμως έφτασε στην Βιθυνία, τέσσερις ημέρες μετά την ταφή του Λαζάρου. Ο Ιησούς προσευχήθηκε για αρκετή ώρα μπροστά από τον τάφο του Λαζάρου και στην συνέχεια ζήτησε να του ανοίξουν την πλάκα του τάφου. Μόλις συνέβη αυτό, Εκείνος είπε: «Λάζαρε δεύρο έξω».

Ο Λάζαρος μετά την εντολή του Κυρίου, σηκώθηκε – αναστήθηκε από τον τάφο. Έζησε για αρκετά χρόνια, όπου στο τέλος της ζωής του στην Κύπρο, έγινε επίσκοπος.

ΕΘΙΜΑ

Λαζαρίνες

Στη Θεσσαλία, στη Στερεά Ελλάδα, στη Μακεδονία και στη Θράκη τα κάλαντα του Λαζάρου τα τραγουδούν μόνο κορίτσια, οι Λαζαρίνες. Στολισμένες με ωραίες φορεσιές και κρατώντας καλάθια στολισμένα με λογής λογής ανοιξιάτικα λουλούδια γυρίζουν όλα τα σπίτια τραγουδώντας τον Λάζαρο. Σε κάθε σπίτι έδιναν στις Λαζαρίνες ως δώρο αβγά. 

Κορίτσια σε παλιότερη εποχή στολίζουν το καλαθάκι τους!

«Πού  ’σαι Λάζαρε πού είναι η φωνή σου,
που σε γύρευε η μάνα κι αδερφή σου.

Ήμουνα στη γη στη γη βαθιά χωμένος,
κι από τους εχθρούς εχθρούς βαλαντωμένος.

Βάγια βάγια των Βαγιών τρώνε ψάρια των κολιών,
και την άλλη Κυριακή τρώνε το παχύ αρνί»

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

Φτιάχνω βιβλίο τσέπης με θέμα τον Ιησού που ανασταίνει τον Λάζαρο και μετά πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα. 

Εκτυπώνω τη σελίδα, κόβω και διπλώνω...

25η Μαρτίου 1821

Μπράβο Κλεοπάτρα!!!

 

Τραγουδάμε την Επανάσταση του '21

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

 Αγγίζω τα αστεράκια και ακούω...

Απόκριες 2023

Παράδοση στον Πόντο και στην ευρύτερη Μικρά Ασία ήταν ο χορός με το γαϊτανάκι. Έθιμο που έφεραν στην Ελλάδα με τον ξεριζωμό οι πρόσφυγες. Ο χορός αποτελείται από 13 άτομα. Είναι κυκλικός γύρω από ένα στύλο από τον οποίο είναι κρεμασμένες δώδεκα κορδέλες διαφορετικού χρώματος. Οι κορδέλες λέγοντα γαϊτάνια. Κάθε χορευτής κρατά από μία κορδέλα, από ένα γαϊτάνι και χορεύει με το ταίρι του δηλαδή εναλλάσσεται με αυτό στο γαϊτάνι. Καθώς γυρνούν γύρω από τον στύλο πλέκουν τις κορδέλες και δημιουργούν μια ξεχωριστής χρωματικής πανδαισίας πλεξούδα.  

 

                                           Για να θυμόμαστε όμορφες στιγμές...